Άρθρο στον «Παραλληλογράφο»

«Παραλληλογράφος»

O Mακράμ και η Εστέρ ζούν τον μύθο τους στην Ελλάδα

4 Απριλίου 2012


Του Back Door Man

O Mακράμ και η Εστέρ είναι ένα πολύ συμπαθητικό ζευγάρι Αιγυπτίων γύρω στα 40-45. Τους βλέπω καθημερινά καθώς δουλεύουν ως καθαριστές στα γραφεία που δουλεύω. Ευγενικοί, χαμογελαστοί και πρόθυμοι να κάνουν και κάτι παραπάνω από αυτό που επιβάλλουν τα καθήκοντα τους, όπως να πλύνουν την κούπα από τον καφέ μου – ασχέτως ότι δεν τους αφήνω. Έχουν ευθύνη να καθαρίσουν καθημερινά ένα κτίριο γύρω στα 4.000 τμ οι δυo τους, φύσει αδύνατο. (Παρ’ όλο που από ένα γρήγορο υπολογισμό η εργοδότρια εταιρία έχει ένα κέρδος γύρω στο 40% της αξίας της σύμβασης, θεωρεί ότι δύο άτομα είναι υπεραρκετά. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Έτσι, πολλά μεσημέρια μετά το σχολείο τους καταφθάνουν προς ενισχύσεις του ζευγαριού οι δυο γιοί τους, δυο παλικαράκια προεφηβικής ηλικίας που αναλαμβάνουν να αδειάσουν καλαθάκια και να ξεσκονίσουν γραφεία, προς αρωγή των γονιών τους.

Σε αντίθεση με τον Mακράμ, ο οποίος είναι πιο συνεσταλμένος και ντροπαλός, η Εστέρ είναι πιο δυναμική και ομιλητική. Έτσι δεν είχε πρόβλημα να μου διηγηθεί την ιστορία τους.  O Mακράμ και η Εστέρ καθηγητές και οι δύο σε σχολεία του Καϊρου άνηκαν στην μεσαία τάξη της Αιγύπτου και δεν αντιμετώπιζαν οικονομικό πρόβλημα. Ως χριστιανοί κόπτες όμως, αντιμετώπιζαν διακρίσεις,  παραβιάσεις στοιχειωδών δικαιωμάτων τους ακόμα και διώξεις με την ανοχή αν όχι συμμετοχή της αιγυπτιακής κυβέρνησης. Μου μιλάει για φορές που εξαγριωμένο πλήθος πολιορκούσε το σπίτι της, απειλώντας να τους κάψει ζωντανούς. Για συγγενείς που εξαφανίστηκαν για να βρεθούν άγρια δολοφονημένοι. Για μικρά κορίτσια που απήχθησαν για να βρεθούν μετά από καιρό να έχουν αλλαξοπιστήσει και να είναι παντρεμένα με μουσουλμάνους. Έτσι το καλοκαίρι του 2006 μετά από μια έξαρση θρησκευτικής βίας, αποφάσισαν να φύγουν από την Αίγυπτο φοβούμενοι για τη ζωή των ίδιων και των παιδιών τους. Προορισμός τους η Γαλλία μιας και η Εστέρ είχε ήδη συγγενείς εκεί.

Επιλέγουν μια πτήση της Ολυμπιακής με μετεπιβίβαση στη Αθήνα καθώς είχε την πιο οικονομική τιμή και την μικρότερη αναμονή μέχρι να γίνει η μετεπιβίβαση, αφήνοντας πίσω δουλειές, περιουσία και αναμνήσεις. Με την άφιξη τους στη Γαλλία καταθέτουν αίτηση ασύλου. Το διάστημα της παραμονής τους εκεί και μέχρι την εξέταση της αίτησης τους, τους παραχωρείται δωρεάν στέγη, κουπόνια για αγορά τροφίμων και κάρτες για δωρεάν μετακίνηση με τα ΜΜΜ.  Η αίτηση ασύλου εξετάστηκε σε 4 μήνες. Δυστυχώς γι΄αυτούς στο διαβατήριο τους ως πύλη εισόδου στην ΕΕ φαινόταν η Ελλάδα, καθώς κατά τη διαδικασία μετεπιβίβασης  στο Ελ. Βενιζέλος, σφραγίστηκαν τα διαβατήρια τους. Έτσι, βάσει του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ, αρμόδια χώρα για να κρίνει την αίτηση τους ήταν η Ελλάδα, ασχέτως αν η μόνη σχέση τους με την χώρα ήταν μια ώρα αναμονής στην αίθουσα αναχωρήσεων ενός αεροδρομίου.

Τους δίνονται δυο μέρες διορία να μαζέψουν τα πράγματα τους και συνοδεία αστυνομίας μπαίνουν στο αεροπλάνο με προορισμό την Αθήνα. Εκεί τους παραλαμβάνουν αστυνομικοί και τους οδηγούν στα κρατητήρια του Ελληνικού. Χωρίς να ξέρουν το γιατί, χωρίς να μπορούν να συνεννοηθούν ούτε στοιχειωδώς, παραμένουν εκεί στοιβαγμένοι με δεκάδες άλλους αλλοδαπούς κρατούμενους μέσα σε άθλιες συνθήκες. Ένα πρωί μετά από μία βδομάδα κράτησης, τους δίνουν ένα χαρτί στο χέρι και τους δείχνουν την έξοδο με ένα “go!”. (Το χαρτί έμαθαν αργότερα ότι τους έδινε προθεσμία μερικών ημερών να εγκαταλείψουν τη χώρα.) Έξω στο δρόμο, με δυο μικρά παιδιά στα χέρια χωρίς καν να ξέρουν που βρίσκονται. Καταφέρνουν να συνεννοηθούν με περαστικούς και να πάρουν λεωφορείο για το κέντρο. Σύνταγμα, τηλέφωνο στην αδερφή στη Γαλλία. Μη φοβάστε, υπάρχει οικογενειακός φίλος στην Αθήνα, θα βοηθήσει. Επικοινωνία μαζί του, θα έρθω να σας πάρω όταν τελειώσω από τη δουλειά. Παραμονές χριστουγέννων η οικογένεια σε ένα παγκάκι στην πλατεία, νύχτωσε μέχρι να μπορέσει να έρθει ο συμπατριώτης να τους παραλάβει. Ευτυχώς αποδείχτηκε καλός φίλος. Τους φιλοξένησε για τέσσερις μήνες και ας υπήρχε μεγάλο πρόβλημα χώρου, δυο οικογένειες των τεσσάρων ατόμων σε δυο δωμάτια σπίτι. Η Εστέρ βρήκε πρώτη δουλειά σε εταιρία καθαρισμού, φυσικά μαύρη. Τουλάχιστον μπόρεσαν να νοικιάσουν δικό τους σπίτι και να προσπαθήσουν να βάλουν την ζωή τους σε μια τάξη.

Η κατάθεση αίτησης ασύλου γολγοθάς. Βάλανε και δικηγόρο, τους πήρε 1500 ευρώ και εξαφανίστηκε χωρίς να κάνει τίποτα. Πέντε μήνες ο Mακράμ πηγαινοερχόταν στην Πέτρου Ράλλη προκειμένου να μπορέσει να υποβάλει την σχετική αίτηση^[1].  Τώρα πέντε χρόνια μετά εξακολουθούν και περιμένουν την εξέταση του αιτήματος τους, ελπίζοντας να είναι από τους τυχερούς που θα αποκτήσουν το πολυπόθητο άσυλο[^2] για να μπορέσουν να ταξιδέψουν στη Γαλλία. Προς το παρόν, ζουν και μεγαλώνουν τα παιδιά τους στην χώρα που ετοιμάζει στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους Mακράμ και τις Εστέρ όλου του κόσμου, δουλεύοντας απλήρωτοι τους τελευταίους πέντε μήνες.

[1] Η κατάσταση το τελευταίο διάστημα δείχνει να είναι πολύ χειρότερη
[2] Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα παρέχει άσυλο μόνο στο 2% των αιτούντων
http://wp.me/p1pa1c-gE8

http://parallhlografos.wordpress.com/2012/04/04/o-m%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%AC%CE%BC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%81-%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%83%CF%84/

Άρθρο του ΕΣΠ

Άνθρωποι-Σκουπίδια

του Πάνου Χριστοδούλου


30/03/2012

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: Προφανώς και είναι κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας να ελέγχει τα σύνορά της καθώς και να αποφασίζει το ποιος εισέρχεται, παραμένει ή οφείλει να εγκαταλείψει την επικράτειά της. Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν, είναι δικαίωμα της χώρας μας να δημιουργεί και χώρους που θα διευκολύνουν την απομάκρυνση όσων πρέπει να φύγουν.

Το δικαίωμα όμως αυτό δεν είναι υπεράνω κάποιων υποχρεώσεων, που έχει η Ελλάδα ως χώρα και οι οποίες δεν πηγάζουν από φιλανθρωπία, αλλά από νομικές δεσμεύσεις, ρητά διατυπωμένες στο ημεδαπό, ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο. Ανάμεσα στις υποχρεώσεις αυτές είναι η παροχή διεθνούς προστασίας σε όσους τη δικαιούνται (πρόσφυγες και άτομα που δεν πρέπει να επιστρέψουν στη χώρα τους για λόγους ανωτέρας βίας ή γιατί κινδυνεύουν να υποστούν εκεί κάποια σοβαρή βλάβη), καθώς και η ένταξή τους. Επίσης, υποχρέωση της Ελλάδας είναι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσων βρίσκονται στην επικράτεια, είτε είναι Έλληνες είτε ξένοι, ανεξαρτήτως του τρόπου που βρέθηκαν και παραμένουν σε αυτή.


Για τα λεγόμενα λοιπόν, «Κέντρα Κλειστής Προσωρινής Φιλοξενίας Μεταναστών», που με τόση σπουδή ανακοίνωσε ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, τίθενται δύο ερωτήματα: πόσο απαραίτητα θα ήταν αν η Ελλάδα έδειχνε συνέπεια στις παραπάνω υποχρεώσεις της; Θα λειτουργήσουν τα Κέντρα με τέτοιο τρόπο ώστε τα ανθρώπινα δικαιώματα όσων «φιλοξενηθούν» εκεί να είναι σεβαστά;


Για το πρώτο ερώτημα, είναι προφανές πως αν η Ελλάδα τηρούσε τις υποχρεώσεις της, προστάτευε στην πράξη τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και είχε μια πολιτική ένταξής τους, δεν θα υπήρχε η κατάσταση που υπάρχει τώρα και τα Κέντρα αυτά δεν θα παρουσιάζονταν από την ελληνική πολιτεία ως απαραίτητα (ενώ ουσιαστικά είναι απόδειξη παταγώδους αποτυχίας της). Για το δεύτερο ερώτημα, δυστυχώς, η ίδια η πράξη δείχνει πως δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι ότι οι συνθήκες που θα υπάρξουν στα Κέντρα αυτά θα είναι τέτοιες που δεν θα θίγουν την αξιοπρέπεια και τα θεμελιώδη δικαιώματα όσων "φιλοξενηθούν" εκεί. Οι παραμένουσες άθλιες συνθήκες κράτησης στον Έβρο αλλά και την υπόλοιπη Ελλάδα και ο τρόπος με τον οποίο τα αστυνομικά όργανα αντιμετωπίζουν τους κρατούμενους, μας κάνει δικαιολογημένα πολύ επιφυλακτικούς για το τι πρόκειται να συμβεί μέσα σε αυτά τα νέα Κέντρα, που θέλει να δημιουργήσει το Υπουργείο.


Σε ό,τι αφορά στους ανθρώπους που δικαιούνται διεθνή προστασία, πάλι, λαμβάνοντας υπόψη τη μέχρι σήμερα στάση των Αρχών, είναι εύλογο να υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες για τον αν στα Κέντρα Κλειστής Φιλοξενίας θα υπάρξει η κατάλληλη μέριμνα για αυτούς. Οι δηλώσεις του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη ότι στα Κέντρα αυτά δεν θα θιγούν οι δικαιούχοι πολιτικού ασύλου, δεν μπορούν να λειτουργήσουν καθησυχαστικά. Και αυτό γιατί μπορεί μεν ο Υπουργός στις δηλώσεις του να χαρακτηρίζει το άσυλο "υπέρτατο ανθρώπινο δικαίωμα", όμως φαίνεται ότι η ελληνική διοίκηση έχει διαφορετική αντίληψη. Μέχρι τώρα, η αστυνομία στην ουσία εμποδίζει την πρόσβαση στο άσυλο. Στην Αθήνα για παράδειγμα, γίνεται δεκτή η κατάθεση μονάχα 20 αιτημάτων την εβδομάδα ενώ οι υπόλοιποι εκατοντάδες αιτούντες στην κυριολεξία εκδιώκονται. Ίδια ή παρόμοια συμπεριφορά παρατηρείται και στη υπόλοιπη Ελλάδα, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η αστυνομία εξαπατά αιτούντες βάζοντας τους -εν αγνοία τους- να υπογράψουν αιτήσεις παραίτησης από τη διαδικασία ασύλου και επαναπροωθεί ή απελαύνει ανθρώπους που στη χώρα τους υπάρχει κίνδυνος για τη σωματική τους ακεραιότητα και τη ζωή τους. Επιπλέον, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, κατά τη σύλληψη και κράτηση όσων εισέρχονται παράτυπα στη χώρα, δεν υπάρχει διαδικασία εντοπισμού ευάλωτων πληθυσμών (πρόσφυγες, ανήλικοι, θύματα βασανιστηρίων θύματα trafficking), ενώ σε πολλές περιπτώσεις καταγράφoνται λανθασμένα εθνικότητες και ηλικίες. Αποτέλεσμα είναι, ακόμη και παιδιά, να μην λαμβάνουν καμία προστασία από την Ελληνική πολιτεία (παρόλο που είναι υποχρέωσή της)  και να γίνονται αντικείμενα παντός είδους εκμετάλλευσης.


Με δεδομένη όλη αυτή την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, δεν είναι παράλογες οι έντονες ανησυχίες για το πως θα λειτουργήσουν στην πράξη αυτά τα Κέντρα. Το πιο ανησυχητικό όμως από όλα είναι ότι η όλη συζήτηση ενισχύει τις ρατσιστικές και ξενοφοβικές τάσεις που παρατηρούνται ιδιαίτερα αυξημένες σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Ενόψει εκλογών και θέλοντας να ξανακερδίσει το ακροατήριο που έχασε επειδή δεν διάβασε το Μνημόνιο, ο Υπουργός παίζει το επικίνδυνο παιχνίδι της ακροδεξιάς, που λατρεύουν πολλά ΜΜΕ και το οποίο επενδύει στο φόβο και καλλιεργεί το μίσος. Ήδη η ρητορική που έχει επιλεγεί είναι ενδεικτική: οι άνθρωποι που προορίζονται για "φιλοξενία" σε αυτά τα Κέντρα, χωρίς να απασχολήσουν ποτέ κανέναν οι αιτίες που τους έφεραν στη χώρα μας, παρομοιάζονται με βόμβες, που απειλούν τη δημόσια υγεία, την ασφάλεια, την Ελλάδα ολόκληρη. Επίσης άλλες εκφράσεις, όπως "επιχειρήσεις σκούπα", που θα "καθαρίσουν το κέντρο", δείχνει ότι οι άνθρωποι αυτοί θεωρούνται σκουπίδια.


Και αυτή φοβάμαι, είναι η χειρότερη κατάπτωση, στην οποία μπορεί να οδηγηθεί μία κοινωνία που βρίσκεται ήδη σε βαθιά κρίση: να φτάσει να θεωρεί "σκουπίδια" κάποιους συνάνθρωπούς της και στο άκουσμα των Κλειστών Κέντρων Φιλοξενίας, αντί να κάνει ανατριχιαστικούς συνειρμούς με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, να τα θεωρεί λύση. "Τελική λύση";


*Ο Πάνος Χριστοδούλου είναι διευθυντής στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ).


http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=13873

Άρθρο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες για την πρόσβαση στο άσυλο

Δεκάδες στην ουρά για μια αίτηση ασύλου

23 Μάρτιος 2012

ΑΘΗΝΑ,  23 Μαρτίου – Κάθε εβδομάδα, περισσότερα από 100 άτομα, μεταξύ αυτών κάποιες γυναίκες και παιδιά, περιμένουν ολονυχτίς έξω από τη Διεύθυνση Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη, με την ελπίδα να καταφέρουν να υποβάλουν το αίτημά τους για άσυλο.

Δεκάδες άνθρωποι κοιμούνται στο δρόμο της Πέτρου Ράλλη στην Αθήνα, με την ελπίδα να τους δοθεί το πρωί ημερομηνία για συνέντευξη και ροζ κάρτα.

Η στιγμή που περιμένουν φτάνει στις 6 τα ξημερώματα του Σαββάτου, όταν το προσωπικό της Αστυνομικής Διεύθυνσης επιτρέπει σε μόλις 20 άτομα να εισέλθουν στο κτίριο και να καταθέσουν την αίτησή τους για άσυλο. Κάποιες φορές δίνονται «μάχες» για να προωθηθεί κάποιος μπροστά, αλλά η όλη διαδικασία ολοκληρώνεται μέσα σε λίγα λεπτά.

Στους 20 τυχερούς που επιλέγονται δίνεται ημερομηνία για συνέντευξη, καθώς και η επονομαζόμενη «ροζ κάρτα» που έχουν οι αιτούντες άσυλο και τους δίνει το δικαίωμα νόμιμης παραμονής στη χώρα, δικαίωμα στην εργασία, καθώς και σε στοιχειώδη βοήθεια, για όσο διάστημα η αίτησή τους εξετάζεται.

Οι άτυχοι διασκορπίζονται παρόλο που πολλοί επιστρέφουν την επόμενη εβδομάδα. Κάποιοι προσπαθούν εδώ και μήνες, γνωρίζοντας ότι ο κίνδυνος απέλασης είναι άμεσος εάν συλληφθούν χωρίς τη ροζ κάρτα. Πριν από λίγες μέρες, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, προειδοποίησε πως περίπου 1.000 αλλοδαποί χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα θα μεταφερθούν από την Αθήνα σε κέντρο κράτησης στην Κοζάνη.

Αυτό το τελετουργικό στην Πέτρου Ράλλη λαμβάνει χώρα κάθε εβδομάδα εδώ και πολλά χρόνια. Η Ύπατη Αρμοστεία και άλλες ανθρωπιστικές οργανώσεις εκφράζουν ανησυχίες σχετικά με τη μεταχείριση των αιτούντων άσυλο και πιστεύουν πως όλοι τους θα πρέπει να έχουν απρόσκοπτη πρόσβαση στη διαδικασία παροχής ασύλου.

Ανησυχούν, επίσης, για τις συνθήκες  με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι οι αιτούντες άσυλο, όπως είναι η αναμονή στην ουρά για ώρες, ακόμα και μέρες,  χωρίς να έχουν πρόσβαση σε τουαλέτα ή σε άλλες βασικές παροχές. Πολλοί αποκοιμιούνται ανάμεσα σε σωρούς απορριμμάτων.

Η Ύπατη Αρμοστεία επισκέφθηκε πρόσφατα την Πέτρου Ράλλη και είδε ανθρώπους από διάφορες χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής, όπως το Μπουρουντί, το Καμερούν, την Αιθιοπία, την Γκάνα, τη Ρουάντα και τη Σενεγάλη, καθώς και Ιρακινούς και Σύριους, να περιμένουν στην ουρά, ελπίζοντας πως αυτή η εβδομάδα θα είναι η τυχερή τους.

Από τη Ρώμη, ο Λόρενς Γιόλες, Περιφερειακός Αντιπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας, εξέφρασε ανησυχία για αυτή την κατάσταση. Παρακίνησε, μάλιστα, τις ελληνικές αρχές να αντιμετωπίσουν «αυτό το χρόνιο ζήτημα και να διασφαλίσουν ότι υπάρχει πρόσβαση στη διαδικασία παροχής ασύλου».

Βίντεο-Ελλάδα: Περιμένοντας στην ουρά

http://www.youtube.com/watch?v=5SgQ0Y4mfYY

Κάθε Παρασκευή, αιτούντες άσυλο συγκεντρώνονται έξω από τη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής στην Πέτρου Ράλλη με την ελπίδα να πάρουν στα χέρια τους ένα χαρτί που θα επιβεβαιώνει ότι έχουν κάνει αίτηση για άσυλο. Μόνο οι πιο δυνατοί καταφέρνουν να βρεθούν στην πρώτη σειρά και μόλις 20 παίρνουν το "πολυπόθητο" χαρτί.

Η Ύπατη Αρμοστεία στηρίζει την Ελλάδα ώστε να αναμορφώσει το σύστημα ασύλου της. Η απρόσκοπτη πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου μέσω της ορθής καταγραφής των αιτημάτων, καθώς η αποτελεσματική εξέταση αυτών, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των βελτιώσεων που απαιτούνται. Παρόλο που τέτοιου είδους βελτιώσεις προβλέπονται στο πλαίσιο της νεοϊδρυθείσας Υπηρεσία Ασύλου, μόλις αυτή μπει σε λειτουργία, είναι σήμερα επιτακτική η ανάγκη για άμεση λήψη μέτρων με σκοπό τη βελτίωση των συνθηκών για όσους περιμένουν κάθε εβδομάδα έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση Αλλοδαπών.

Η Νγκε από το Καμερούν, η οποία έφτασε στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο, είπε στην Ύπατη Αρμοστεία ότι αυτή είναι η πέμπτη συνεχόμενη εβδομάδα που προσπαθεί να πάρει ημερομηνία για συνέντευξη. «Σας ικετεύω!», φωνάζει στους αστυνομικούς αλλά η κραυγή της δεν εισακούεται ούτε αυτή τη φορά και φεύγει με δάκρυα στα μάτια.

Μία άλλη γυναίκα, η Σάρα από την Αιθιοπία, βρίσκεται στην Ελλάδα εδώ και 18 μήνες. Ζητάει τη βοήθεια της Ύπατης Αρμοστείας ενώ παραπονιέται ότι ούτε στην πατρίδα της μπορεί να επιστρέψει ούτε σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα να πάει. Τρεις έφηβοι από τη Συρία, οι οποίοι δήλωσαν ότι βρίσκονται στην Ελλάδα χωρίς την οικογένειά τους, καταφέρνουν να πάρουν την πολύτιμη ροζ κάρτα, έπειτα από μία εβδομάδα προσπαθειών.

Από την Καίτη Κεχαγιόγλου

http://www.unhcr.gr/nea/artikel/78c1a782450391300ab7bfd323186868/dekades-stin-oyra-g.html

Άρθρο της εφημερίδας "Η Αυγή" στις 04/03/2012

Εφημερίδα "Η Αυγή"
04/03/2012


Ολονύχτια παράσταση διαμαρτυρίας έξω από την Πέτρου Ράλλη

Σε διαμαρτυρία που θα ξεκινά κάθε εβδομάδα από εδώ και στο εξής, από τις 5 το απόγευμα της Παρασκευής μέχρι και τα ξημερώματα του Σαββάτου, έξω από την Διεύθυνση Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη καλούν η Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών σε συνεργασία με την ΜΚΟ Αίτημα, το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες και το Οικουμενικό Πρόγραμμα Προσφύγων.

Οι οργανώσεις με τον τρόπο αυτό καταγγέλλουν για άλλη μια φορά την κατάσταση που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι πρόσφυγες προκειμένου να μπορέσουν να καταθέσουν αίτηση ασύλου. Πράξη που περιγράφεται ως ουσιαστικά αδύνατη καθώς οι αστυνομικές αρχές δέχονται μόνο 20 αιτήματα κάθε Σάββατο ξημερώματα, γεγονός που σημαίνει ότι οι αιτούντες προσέρχονται από το απόγευμα της προηγούμενης ημέρας και να παραμένουν όλη νύχτα ακόμα και με θερμοκρασίες που αγγίζουν το 0, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να απομακρυνθούν ούτε για τουαλέτα (!) για να μην χάσουν τη σειρά τους. Επιπλέον, δεν τους επιτρέπεται ούτε καν να πλησιάσουν το κτήριο της Διεύθυνσης αλλά τους οδηγούν στην οδό Σαλαμινίας, ένα δρομάκι που για να φτάσεις πραγματικά κινδυνεύεις καθώς δεν υπάρχουν ούτε πεζοδρόμια, ενώ στον δρόμο που σε οδηγεί σε αυτό το στενό κινούνται και διασταυρώνονται νταλίκες!

Την παραπάνω εικόνα επιβεβαίωσαν και με την τελευταία τους ολονύχτια κινητοποίηση στις 17 Φεβρουαρίου , στην οποία βρέθηκε και η "Α" ενώ μιλώντας με αιτούντες μας καταγγέλθηκε ότι υπάρχουν φορές που οι 20 που τους επιτρέπεται να καταθέσουν αίτηση δεν είναι πάντα οι 20 πρώτοι αλλά υπάρχουν περιπτώσεις που οι αστυνομικοί διαλέγουν.


http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=673606

Άρθρο από την αυτοψία της Διεθνούς Αμνηστίας στις 28/01/2012

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑ

LIVEWIRE

Χωρίς Πρόσβαση, Χωρίς Ελπίδα

Περιορισμένη και απάνθρωπη:

 Η πρόσβαση στο άσυλο στην Ελλάδα είναι εξευτελιστική και αβέβαιη

Από τον Τομέα  Προσφύγων του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας


9 Φεβρουαρίου 2012

     Η Διεθνής Αμνηστία συναντά τις δεκάδες των αιτούντων άσυλο οι οποίοι περιμένουν στην ουρά τις πρώτες πρωϊνές ώρες κάποιου Σαββάτου, με την ελπίδα να υποβάλλουν τις αιτήσεις τους στις Ελληνικές αρχές.

Οι αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν μεγάλη αναμονή σε απάνθρωπες συνθήκες

© Greek Section of Amnesty International, Photo: Kusha Bahrami

     Η Διεθνής Αμνηστία συναντά τις δεκάδες των αιτούντων άσυλο οι οποίοι περιμένουν στην ουρά τις πρώτες πρωϊνές ώρες κάποιου Σαββάτου, με την ελπίδα να υποβάλλουν τις αιτήσεις τους στις Ελληνικές αρχές.

     Κατά την διάρκεια μιας παγωμένης χειμωνιάτικης νύχτας βρισκόμαστε σε μια έρημη γειτονιά της Αθήνας, όχι μακριά από την Αστυνομική Διεύθυνση Αλλοδαπών.

    Έρημη,  αν εξαιρέσει κανείς μια ουρά μήκους πενήντα μέτρων – περίπου 100 άνθρωποι. Άντρες και γυναίκες που κάθονται ή ξαπλώνουν μέσα στην λάσπη και στα σκουπίδια.

     Μερικοί έχουν κουβέρτες. Κάποιοι έχουν σκούφους και γάντια. Άλλοι αναγκάζονται να καταφύγουν σε εφημερίδες ή σε κoυρέλια σε μια προσπάθεια να ζεσταθούν.

     Οι άνθρωποι αυτοί είναι αιτούντες άσυλο και περιμένουν στην ουρά σαν να είναι μέρος μιας εβδομαδιαίας τελετουργίας - η πιθανότητα να είναι ανάμεσα στους 20 που γίνονται δεκτοί από τις Ελληνικές αρχές στις 6 τα χαράματα κάθε Σάββατο.

     Στην αρχή της ουράς ακούμε φωνές. Έλληνες αστυνομικοί, οι οποίοι μας ζητάνε τις ταυτότητές μας όταν φτάνουμε εκεί.

     Μιλάμε με μερικούς από τους αιτούντες άσυλο. Ένας άνδρας από την Συρία μας λέει: "Βρίσκομαι στην Ελλάδα περίπου 6 μήνες. Έρχομαι εδώ κάθε εβδομάδα αλλά δεν μπορώ να υποβάλλω αίτημα ασύλου. Δέχονται μόνο 20 άτομα κάθε Σάββατο στις 6:00 το πρωί. Λένε στους υπόλοιπους να έρθουν πάλι την επόμενη εβδομάδα, και μετά ξανά την επόμενη εβδομάδα, και ούτω καθ'εξής."

     Τέτοια είναι η απελπισία στην ουρά που μερικές φορές ξεσπάνε καβγάδες, καθώς οι άνθρωποι σπρώχνονται για μια καλή θέση.

     "Μερικές φορές καταλήγουν στο νοσοκομείο", λέει ένας άνδρας από το Μπαγκλαντές.

     Ένας αιτών άσυλο από το Κονγκό αναφέρει πως περιμένει ήδη για τέσσερις μέρες και νύχτες. "Μέρα και νύχτα εδώ, στο έδαφος, στο κρύο, στη βροχή, περιμένουμε υπομονετικά και μετά μας διώχνουν. Γιατί δέχονται μόνο 20 άτομα;"

     Μια αιτούσα άσυλο από την Ερυθραία μας είπε ότι το μόνο που έχουν μαζί τους είναι ψωμί και νερό.

     Είναι αδύνατον να εγκαταλείψεις την θέση σου για να πας για τουαλέτα πίσω από έναν κοντινό τοίχο επειδή, αν είσαι μόνος ή μόνη σου, χάνεις την θέση σου στην ουρά.

     Μερικοί διαμαρτύρονται επίσης ότι η επιλογή των ανθρώπων που καταφέρνουν να υποβάλλουν την αίτησή τους είναι εντελώς αυθαίρετη, αγνοώντας τη χρονική διάρκεια που οι αιτούντες άσυλο έχουν όντως περιμένει στην ουρά.

     Ένας αιτών άσυλο από την Αίγυπτο ομολογεί: "Ήρθα εδώ περίπου 20 φορές, και κάθε Σάββατο με διώχνανε. Έτσι λοιπόν σταμάτησα να προσπαθώ. Έχασα την ελπίδα μου. Σήμερα ξαναβρίσκομαι εδώ μετά από 6 μήνες. Δεν έχω χαρτιά, δεν τολμάω να βγω από το σπίτι μου, φοβάμαι. Μπορεί να με συλλάβουν στον δρόμο, και να με κρατήσουν για μήνες, μόνο και μόνο επειδή δεν έχω χαρτιά. Δεν κάνω τίποτα κακό, δεν κλέβω."

     Ο επικεφαλής της αστυνομικής ομάδας λέει ότι οι αστυνομικοί βρίσκονται εκεί για να τηρήσουν την τάξη. Παραδέχεται ότι δεν υπάρχει σύστημα προτεραιότητας και ότι η πρόσβαση στο άσυλο είναι περιορισμένη.

     Ο Επικεφαλής της Διεύθυνσης Ασύλου βγαίνει εκεί έξω κάθε Σάββατο πρωί και επιλέγει 20 ανθρώπους - και όχι απαραίτητα τους πρώτους. Τους υπόλοιπους τους διώχνουν χωρίς καθόλου χαρτιά. Η αποτυχία της άμεσης υποβολής αιτημάτων ασύλου αυξάνει τον κίνδυνο σύλληψης, κράτησης, απέλασής και τελικώς παραβίασης της αρχής ότι κανείς δεν πρέπει να επιστρέφεται σε μια χώρα όπου θα αντιμετωπίσει διώξεις - την αρχής της

μη-επαναπροώθησης.

     Σε πρόσφατη δήλωση η Διεθνής Αμνηστία επανέλαβε τις ανησυχίες της για την δεινή θέση των αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα.

http://livewire.amnesty.org/2012/02/09/no-access-no-hope/