23/02/2016: Ενημερωτικό Σημείωμα

Ενημερωτικό Σημείωμα

Οι πρόσφατες εξελίξεις σε σχέση με την διαχείριση του ζητήματος των προσφυγικών ροών σε Ελλάδα και Ευρώπη μας προκαλούν εντονότατη ανησυχία, καθώς οδηγούν σε ανατροπή του νομικού κεκτημένου σε σχέση με την προστασία του πρόσφυγα και τον σεβασμό της ανθρώπινης αξίας. Ειδικότερα:

1. Η συνέχιση της πολιτικής των κλειστών χερσαίων συνόρων έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των προσφύγων που πνίγονται στο Αιγαίο στην προσπάθειά τους να φθάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος και να ζητήσουν προστασία.

2. Σύμφωνα με δημοσιεύματα η Ολλανδική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ετοιμάζει σχέδιο χαρακτηρισμού της Τουρκίας ως ασφαλούς τρίτης χώρας για τους πρόσφυγες. Παράλληλα την Παρασκευή 5/2/2016 ο Υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης κος Κουρουμπλής δήλωσε ότι η Ελλάδα θα χαρακτηρίσει την Τουρκία ως ασφαλή τρίτη χώρα.

3. Ήδη το ΝΑΤΟ βρίσκεται στο Αιγαίο μετά από αίτημα της Γερμανίας, της Τουρκίας και της Ελλάδας –όπως δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Στόλτεμπεργκ[1]- για να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στο πλαίσιο διαχείρισης των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών από την Τουρκία προς το ευρωπαϊκό έδαφος.

 

Επί αυτών των εξελίξεων θα θέλαμε να επισημάνουμε τα ακόλουθα:

·         Η παρεμπόδιση των προσφύγων, που βρίσκονται στην Τουρκία να φθάσουν στο ελληνικό/ευρωπαϊκό έδαφος για να ζητήσουν προστασία μέσω του κλεισίματος των χερσαίων συνόρων και της στρατιωτικής ή άλλης επιτήρησης των θαλασσίων συνόρων συνιστά ευθεία παραβίαση της αρχής της μη επαναπροώθησης, η οποία αποτελεί θεμελιώδη λίθο του διεθνούς, ενωσιακού και εθνικού δικαίου.

·         Ενδεχόμενος χαρακτηρισμός της Τουρκίας ως ασφαλούς τρίτης χώρας και συνακόλουθη επιστροφή στην Τουρκία αιτούντων άσυλο και προσφύγων προσκρούει στο διεθνές και το ενωσιακό δίκαιο[2].

·         η προσπάθεια μετατόπισης των διαδικασιών εξέτασης αιτημάτων ασύλου και αναγνώρισης καθεστώτος σε τρίτες χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης (externalization)[3] εναποθέτει τις τύχες των προσφύγων σε χώρες, που δεν προσφέρουν αποτελεσματική προστασία και στερεί τους πρόσφυγες από βασικά εργαλεία προστασίας που αποτελούν κατάκτηση του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου.

ΝΟΜΙΚΗ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ

1.       Η έννοια των ασφαλών τρίτων χωρών

Η αρχή της μη επαναπροώθησης (Σύμβαση της Γενεύης 1951) προβλέπεται ρητά  και στην Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (άρθρο 78 παρ. 1[4]) η οποία αποτελεί πρωτογενές δίκαιο της Ε.Ε.. Συνεπώς η υποχρέωση τήρησης της αρχής της μη επαναπροώθησης για τα κράτη-μέλη απορρέει όχι μόνον από το διεθνές δίκαιο και την Σύμβαση της Γενεύης του 1951 αλλά και από αυτό το ίδιο πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαικής Ένωσης. Ως εκ τούτου διατάξεις του παράγωγου δικαίου της Ε.Ε αλλά και πρακτικές της Ε.Ε. θα πρέπει να είναι σύμφωνες με την αρχή αυτή.

Σύμφωνα με το παράγωγο δίκαιο της Ε.Ε.:

- τα κράτη μέλη μπορούν να εφαρμόζουν την έννοια των «ασφαλών τρίτων χωρών» μόνο εφόσον οι αρμόδιες αρχές κρίνουν ότι η μεταχείριση του αιτούντος διεθνή προστασία στην οικεία τρίτη χώρα θα πληροί, μεταξύ άλλων και το εξής κριτήριο : στην τρίτη χώρα «υπάρχει η δυνατότητα να ζητηθεί το καθεστώς του πρόσφυγα και, στην περίπτωση που ο αιτών αναγνωρισθεί ως πρόσφυγας, να του χορηγηθεί προστασία σύμφωνα με τη σύμβαση της Γενεύης»[5]

- για την εφαρμογή της έννοιας αυτής εξετάζεται ο σύνδεσμος του αιτούντα άσυλο με την τρίτη χώρα και κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί εύλογο για τον αιτούντα να μεταβεί σε αυτήν, επίσης οι αρχές ακολουθούν συγκεκριμένη μεθοδολογία προκειμένου να κρίνουν ότι η έννοια της ασφαλούς τρίτης χώρας μπορεί να εφαρμοσθεί σε συγκεκριμένη χώρα ή συγκεκριμένο αιτούντα.[6]

- Ο αιτών έχει επίσης τη δυνατότητα, στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής, να αμφισβητήσει την ύπαρξη συνδέσμου μεταξύ αυτού και της τρίτης χώρας καθώς και κατά πόσο η χώρα αυτή είναι ασφαλής για τον ίδιο, αφού ενημερωθεί για την απόφαση του κράτους μέλους,που αφορά στην εφαρμογή της «ασφαλούς τρίτης χώρας» στην περίπτωσή του.

- Παράλληλα τα κράτη μέλη μπορούν να λάβουν επίσης υπ’ όψιν τους την εφαρμογή της έννοιας των «ασφαλών τρίτων χωρών» για τον προσδιορισμό της πρώτης χώρας ασύλου. Συνεπώς μπορεί για συγκεκριμένο αιτούντα η τρίτη χώρα (που δεν είναι κράτος μέλος της ΕΕ) να προσδιοριστεί ως πρώτη χώρα ασύλου[7], εφ’ όσον πληρούνται βέβαια, κατά τα ανωτέρω, τα κριτήρια για τον χαρακτηρισμό της ως ασφαλούς τρίτης χώρας,

- τα κράτη μέλη μπορούν να θεωρήσουν μια αίτηση για διεθνή προστασία ως απαράδεκτη, μεταξύ άλλων, εάν μια τρίτη χώρα (που δεν είναι κράτος μέλος της ΕΕ) θεωρείται ως πρώτη χώρα ασύλου για τον αιτούντα, ή εάν μια τρίτη χώρα (που δεν είναι κράτος μέλος της ΕΕ) θεωρείται ως ασφαλής τρίτη χώρα για τον αιτούντα[8].

Σύμφωνα λοιπόν με τα ανωτέρω και εφ’ όσον μία τρίτη χώρα (εν προκειμένω η Τουρκία) χαρακτηρισθεί ως ασφαλής τρίτη χώρα, η Ελλάδα μπορεί να απορρίψει μία αίτηση διεθνούς προστασίας ως απαράδεκτη, εφ’ όσον συντρέχουν οι εξής όροι :

-          Ο αιτών αναμένεται ευλόγως να ζητήσει προστασία στην τρίτη αυτή χώρα, λόγω της επαρκούς σύνδεσής του με αυτήν,(σε κάθε περίπτωση όμως, κατά την άποψή μας, η απλή διέλευση από τη χώρα ή η παραμονή σε αυτή χωρίς κάποιας μορφής προστασία δε μπορεί να θεωρείται «επαρκής σύνδεση»),

-          Ο αιτών θα γίνει δεκτός να εισέλθει στην τρίτη χώρα

-          Ο αιτών θα έχει τη δυνατότητα στην τρίτη χώρα να αιτηθεί το καθεστώς του πρόσφυγα από τις εκεί αρμόδιες αρχές

-          Σε περίπτωση που ο αιτών αναγνωρισθεί ως πρόσφυγας στην τρίτη χώρα, αυτή θα του χορηγήσει προστασία σύμφωνα με την Σύμβαση της Γενεύης.

Η συνδρομή μάλιστα των ανωτέρω όρων πρέπει να κρίνεται από την Ελλάδα εξατομικευμένα και αφού έχει δοθεί στον συγκεκριμένο αιτούντα το δικαίωμα να ακουστεί (δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης). 

2.       Είναι η Τουρκία ασφαλής τρίτη χώρα;

Ø      αν και έχει κυρώσει τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951, έχει κρατήσει το γεωγραφικό περιορισμό στον ορισμό του πρόσφυγα. Αυτό σημαίνει ότι οι διεθνείς της υποχρεώσεις σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης προς τους πρόσφυγες περιορίζονται σε ευρωπαίους πολίτες  (του Συμβουλίου της Ευρώπης).

Ø      για τους μη ευρωπαίους πολίτες, η ισχύουσα εθνική της νομοθεσία δεν παρέχει επαρκή και αποτελεσματική προστασία, σύμφωνη με την Σύμβαση της Γενεύης, δοθέντος ότι : 

-          Ακόμη και αν οι αιτούντες αυτοί αναγνωριστούν ως πρόσφυγες, δεν θα έχουν τα ίδια δικαιώματα, όπως αυτά που προβλέπονται στη Σύμβαση της Γενεύης, συνεπώς ούτε αποτελεσματική προστασία, όπως αυτή προβλέπεται από το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.[9]

-          Το «υπό όρους» προσφυγικό καθεστώς, που μπορεί να χορηγηθεί στους μη ευρωπαίους πολίτες, απαγορεύει την μακροπρόθεσμη ένταξη στη χώρα και την οικογενειακή επανένωση και επιτρέπει ουσιαστικά στους αναγνωρισμένους πρόσφυγες να παραμείνουν στη χώρα μέχρι να (και εάν) ενταχθούν σε πρόγραμμα μετεγκατάστασης, ενώ η πρόσβαση στην αγορά εργασίας δεν είναι εγγυημένη.[10]

-          Το σύστημα αυτό στον πρώτο χρόνο λειτουργίας του (ως τον Δεκέμβριο του 2015) έχει ήδη καταγράψει περίπου 135.000 αιτήσεις διεθνούς προστασίας με αποτέλεσμα να υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός εκκρεμών υποθέσεων (και προς καταγραφή και προς λήψη απόφασης) που δημιουργεί τουλάχιστον προβληματισμό σχετικά με την δυνατότητα αποτελεσματικής και ποιοτικής διαχείρισής του. Πολλώ δε μάλλον όταν έχει προς το παρόν εκδοθεί ένας μικρός αριθμός αποφάσεων (που αφορούσαν κυρίως περιπτώσεις σιωπηρής ανάκλησης και λίγες απορριπτικές αποφάσεις αιτούντων υπό διοικητική κράτηση)και συνεπώς, δεν υπάρχει δείγμα της ποιότητας και της αποτελεσματικότητας της διαδικασίας ασύλου.^[11]

-          Αυτή την στιγμή η Τουρκία φιλοξενεί περισσότερο από 2,3 εκατομμύρια Σύρους με prima facie προσωρινό καθεστώς προστασίας, το οποίο όμως σε καμία περίπτωση δεν εξομοιούται με το καθεστώς του πρόσφυγα της Σύμβασης της Γενεύης, καθώς άλλωστε αποκλείει την προοπτική της μακροπρόθεσμης ένταξης και προβλέπει πρόσβαση σε μερικά μόνο βασικά δικαιώματα. Ο Νόμος δεν προβλέπει δικαίωμα στέγασης παρεχόμενης από το κράτος,  πέραν της δυνατότητας παραμονής σε κέντρα προσωρινής στέγασης (καταυλισμούς). Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι το Νοέμβριο του 2015, 263.000 περίπου διέμεναν σε 25 μεγάλους καταυλισμούς, ενώ 1.965.000 περίπου διέμεναν στα αστικά κέντρα χωρίς να λαμβάνουν κάποια βοήθεια από το κράτος.

Παράλληλα, απαιτείται αίτηση για την πρόσβαση στην αγορά εργασίας και το δικαίωμα παραμένει θεωρητικό, καθώς δεν έχουν θεσπιστεί οι σχετικοί όροι και διαδικασίες από το Συμβούλιο των Υπουργών, όπως απαιτείται, έτσι από τα περισσότερα των 2 εκ. Συρίων που διαβιούν στην Τουρκία, λιγότερα από 4.000 άτομα έχουν άδεια εργασίας, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να εργάζονται «ανεπίσημα» και να υπόκεινται σε όρους και αμοιβές εκμετάλλευσης.^[12]

-          Σύμφωνα με αναφορές της Διεθνούς Αμνηστίας και του Human Rights Watch έχουν καταγραφεί το 2014 και 2015 περιπτώσεις αυθαίρετης κράτησης και επαναπροώθησης κυρίως Σύρων στη Συρία, παραβιάσεις που δεν συνάδουν με το νομικό πλαίσιο ενός κράτους δικαίου και που καταδεικνύουν την ανεπάρκεια του συστήματος της προσωρινής προστασίας.[13]

-          Επιπλέον, τον Οκτώβριο του 2015 η Γενική Διεύθυνση για τη Διαχείριση της Μετανάστευσης ανέλαβε τη διαχείριση ενός καταυλισμού που τον μετέτρεψε σε χώρο κράτησης και εκεί κρατούνταν Σύριοι που είχαν συλληφθεί στα δυτικά σύνορα της χώρας, ενώ προσπαθούσαν να περάσουν στην Ελλάδα και δεν υπήρχε άλλος γνωστός λόγος κράτησης τους εκεί, πέραν του ανωτέρω.[14]

-          Η Τουρκία συγκαταλέγεται στις χώρες με τις περισσότερες καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου για παραβιάσεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Προϋπόθεση για την αναγνώριση μιας τρίτης χώρας ως ασφαλούς είναι:

·       η ύπαρξη ενός λειτουργικού συστήματος προστασίας που θα σέβεται στην πράξη (και όχι απλώς στο νόμο) τα δικαιώματα που προβλέπονται στη Σύμβαση της Γενεύης για το Καθεστώς των Προσφύγων που βρίσκονται στο έδαφός της/ δικαιοδοσία της

·       να διαθέτει ένα μηχανισμό δικαστικό ή άλλο που θα επιτρέπει στο άτομο να προσφύγει, προκειμένου να διεκδικήσει και να επιτύχει την πραγματική πρόσβασή του σε αυτά τα δικαιώματα. 

Τα παραδείγματα όμως, που ενδεικτικά αναφέρονται παραπάνω, καταδεικνύουν ότι ,παρά την προστασία που παρέχει σε αυτή τη φάση η Τουρκία σε πολίτες τρίτων χωρών, η προστασία αυτή δεν είναι αποτελεσματική κατά την έννοια του ενωσιακού δικαίου, ώστε να θεωρηθεί ασφαλής τρίτη χώρα.

Συνεπώς οι δρομολογούμενες πρακτικές, με την εμπλοκή του ΝΑΤΟ και της FRONTEX σε συνδυασμό με την εφαρμογή της έννοιας των «ασφαλών τρίτων χωρών» (εν προκειμένω την Τουρκία), δεν έχουν καμία νομική βάση, αντιθέτως τέτοιες πρακτικές συνιστούν παραβίαση τόσο της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων, όσο και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του 4^ου Πρωτοκόλλου της, όπως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει ήδη νομολογήσει σε ανάλογες περιπτώσεις (HirsiJama κα εναντίον Ιταλίας, Khlaifia κα εναντίον Ιταλίας) αλλά και του ίδιου του πρωτογενούς δικαίου της Ευρωπαικής Ένωσης. 

3.       Η απαγόρευση των μαζικών απελάσεων

Eιδικότερα, όπως προκύπτει από την ανωτέρω νομολογία του ΕΔΔΑ, η απαγόρευση των μαζικών απελάσεων αλλοδαπών (που κατοχυρώνεται στο 4ο Πρωτόκολλο -άρθρο 4) εφαρμόζεται σε όλες τις μορφές και τρόπους μετακινήσεων τους στη θάλασσα, ακόμη δηλ. και αν πρόκειται για επιχείρηση διάσωσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται η οποιαδήποτε απέλαση/ επαναπροώθηση/ απομάκρυνση, αλλά ότι αυτή επιτρέπεται μόνο αν τηρηθούν κάποιες εγγυήσεις δίκαιης διαδικασίας, αν δηλ. γίνει μία αντικειμενική και εύλογη εξέταση της κάθε περίπτωσης ξεχωριστά από τα προς απέλαση άτομα. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να δοθεί στον κάθε αλλοδαπό που επιχειρεί να εισέλθει στη χώρα μέσω θαλάσσης η ευκαιρία να επιχειρηματολογήσει κατά της απέλασης του και τους κινδύνους που αυτή ενέχει για τον ίδιο, προκειμένου να διασφαλιστεί η προστασία από τον κίνδυνο βασανιστηρίων ή άλλης απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης  και να εξεταστεί η κάθε περίπτωση ατομικά. Πριν δηλ. επιχειρηθεί η επαναπροώθηση στα εθνικά ή διεθνή χωρικά ύδατα (οπουδήποτε το κράτος ασκεί κατά τη στιγμή εκείνη πραγματικό έλεγχο/ ακόμη δηλ. και σε περίπτωση εξωεδαφικής δικαιοδοσίας) θα πρέπει να υπάρχει μία διαδικασία που θα περιλαμβάνει τουλάχιστον:

- ταυτοποίηση,

-προσωπική συνέντευξη από αρμόδιο και κατάλληλο προς τούτο προσωπικό με τη συνδρομή διερμηνέων και νομικών συμβούλων,

- δικαίωμα σε αποτελεσματική προσφυγή, με ανασταλτικό αποτέλεσμα, για το οποίο οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να ενημερώνονται και να έχουν πρόσβαση σε μία ανεξάρτητη αρχή πριν την πραγματοποίηση της απέλασης/ επαναπροώθησης κλπ.

Συνεπώς, ακόμη και αν, στο πλαίσιο μιας επιχείρησης διάσωσης, οι αρμόδιες αρχές αφού προβούν σε αυτή, επαναπροωθήσουν τα άτομα σε τρίτη χώρα, χωρίς να ταυτοποιήσουν τα άτομα αυτά ή ακολουθώντας μία συνοπτική διαδικασία ταυτοποίησης, η οποία δεν θα κατοχυρώνει την εξατομικευμένη εξέταση κάθε υπόθεσης και δεν θα παρέχει τις ανωτέρω εγγυήσεις, θα συνιστά, ανεξαρτήτως του αριθμού των επιβαινόντων, παραβίαση της απαγόρευσης των μαζικών απελάσεων. Σε περίπτωση δε που η απέλαση αυτή εκθέτει τα άτομα σε κίνδυνο απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης θα συνιστά παραβίαση της αρχής της μη επαναπροώθησης.

 

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΑΣΥΛΟΥ ΕΚΤΟΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ (EXTERNALIZATION)

 

Κεντρική σημασία στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποκτούν οι πρακτικές μετατόπισης των διαδικασιών του ασύλου εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης (externalization). Σύμφωνα με ορισμό που έχει δοθεί[15]:  

«[…] H μετατόπιση της λειτουργίας του ασύλου (externalization) γίνεται κατανοητή ως ο σχεδιασμός και η εφαρμογή από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (μεμονωμένα ή συλλογικά, μέσω της συνεργασίας ή της συμμετοχής στην πολιτική Μετανάστευσης και Ασύλου της ΕΕ) πολιτικών, οι οποίες στοχεύουν ή έχουν ως αποτέλεσμα την μετακίνηση της λειτουργίας του ασύλου σε τρίτες χώρες. Μέσω ορισμένων από αυτές τις πολιτικές, η ουσιαστική ευθύνη για την αναδοχή των προσφύγων και άλλων προσώπων που χρήζουν προστασίας μεταφέρεται αλλού, σε χώρες διέλευσης και καταγωγής.

Η μετατόπιση της λειτουργίας του ασύλου μπορεί να είναι αποτέλεσμα μορφών του ελέγχου της μετανάστευσης, όπως ο εξ αποστάσεως έλεγχος των συνόρων, ιδιαίτερα των θαλάσσιων. Ωστόσο η μετατόπιση της κρατικής λειτουργίας του ασύλου μπορεί να είναι επίσης αποτέλεσμα στρατηγικών που εστιάζουν στους πρόσφυγες[16].[..]»

Η πολιτική της μετατόπισης αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα:

Α. Επιστροφή σε υποτιθέμενα ασφαλείς τρίτες χώρες διέλευσης  σε συνδυασμό με σύναψη διμερών και πολυμερών συμφωνιών επανεισδοχής.

Β. Παροχή οικονομικής και υλικοτεχνικής βοήθειας σε τρίτες χώρες διέλευσης προκειμένου να συγκρατήσουν τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές. Η βοήθεια αυτή- όπως προκύπτει από προηγούμενες εμπειρίες (Λιβύη)- δίνεται για την ενίσχυση των συνοριακών ελέγχων και την καταστολή των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών .

Γ. Δημιουργία κέντρων εξέτασης των αιτημάτων ασύλου σε χώρες εκτός ΕΕ. [17]

Η εφαρμογή αυτών των πρακτικών στη σημερινή πραγματικότητα, θα έχει, σύμφωνα με την προηγηθείσα ανάλυση, ολέθρια αποτελέσματα για τα πρόσωπα που χρήζουν διεθνούς προστασίας. Επιπλέον, εάν κάποιοι πρόσφυγες καταφέρουν να εισέλθουν στην ευρωπαϊκή επικράτεια, μέσω υποτιθέμενα ασφαλούς τρίτης χώρας και υποβάλουν αίτηση ασύλου, η αίτησή τους αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί απαράδεκτη και να μην εξεταστεί στην ουσία, με αποτέλεσμα να επιστραφούν στην υποτιθέμενα ασφαλή τρίτη χώρα βάσει συμφωνιών επανεισδοχής.

Παράλληλα όμως εντείνεται ολοένα και ο έλεγχος των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ (σε ορισμένες δε περιπτώσεις και ο έλεγχος των χωρικών υδάτων τρίτων χωρών), μέσω Υπηρεσιών της ΕΕ όπως η FRONTEX. Σημειώνουμε ότι ο έλεγχος αυτός θα γίνει ακόμα πιο εντατικός και ανεξέλεγκτος μέσω της σχεδιαζόμενης Ευρωπαϊκής Ακτοφυλακής και Συνοριοφυλακής η οποία θα έχει δικαίωμα να επιχειρεί χωρίς να χρειάζεται καν την συναίνεση του κράτους-μέλους στην επικράτεια του οποίου θα γίνεται η επιχείρηση.[18] Επιπλέον η εμπλοκή του ΝΑΤΟ θα καταστήσει εξαιρετικά δυσχερή την δυνατότητα των προσφύγων να φτάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Από τα ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι ο συνδυασμός της στρατιωτικοποίησης του ελέγχου των εξωτερικών συνόρων και της επανεισδοχής σε υποτιθέμενα ασφαλείς τρίτες χώρες ακυρώνει ουσιαστικά τη δυνατότητα των προσφύγων να υποβάλουν αίτηση ασύλου στην ευρωπαϊκή επικράτεια και αυτή να εξεταστεί σε ευρωπαϊκό έδαφος.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Με αυτά τα δεδομένα, είναι προφανές ότι ο επιχειρούμενος αποκλεισμός των προσφύγων από την παροχή προστασίας στο ευρωπαϊκό έδαφος, που επιδιώκεται μάλιστα να υλοποιηθεί ακόμα και με στρατιωτικά μέσα –κίνηση που ενέχει ιδιαίτερα αρνητικό συμβολισμό καθώς συμβάλλει στην ταύτιση του πρόσφυγα με τον εχθρό/εισβολέα – συνιστά τεράστια οπισθοδρόμηση, κατάφωρη παραβίαση θεμελιωδών αρχών του διεθνούς και του ενωσιακού δικαίου, αλλά και σοβαρό πλήγμα στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, που ισοδυναμεί με επιστροφή στη βαρβαρότητα.

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ο αποκλεισμός των προσφύγων από την Ευρώπη, αλλά μία συντονισμένη προσπάθεια των ευρωπαϊκών χωρών να ανταποκριθούν στις ανάγκες των αυξημένων προσφυγικών ροών με σεβασμό στο διεθνές και ενωσιακό δίκαιο και με αλληλεγγύη στις χώρες, που βρίσκονται στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δέχονται την μεγαλύτερη πίεση[19].

Σε αυτό το πλαίσιο, για να διασφαλιστεί ο σεβασμός του διεθνούς και ευρωπαϊκού νομικού κεκτημένου και να αποτραπεί μία εκτεταμένη ανθρωπιστική κρίση, είναι αναγκαίο:

·         Να ενισχυθούν αποφασιστικά τα προγράμματα επανεγκατάστασης (resettlement) από τις τρίτες χώρες, στις οποίες βρίσκονται οι πρόσφυγες προς τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

·         Να διευρυνθεί αποτελεσματικά το πρόγραμμα μετεγκατάστασης (relocation) προσφύγων από την Ελλάδα προς άλλα κράτη – μέλη τόσο ως προς τον αριθμό των προσφύγων που μπορούν να μετεγκατασταθούν όσο και ως προς τις επιλέξιμες χώρες καταγωγής τους

·         Να εξασφαλιστεί η δυνατότητα ασφαλούς διόδου των προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας στο ευρωπαϊκό έδαφος

·         Να δοθεί υλικοτεχνική και οικονομική υποστήριξη στα κράτη-μέλη , που βρίσκονται στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε οι εισερχόμενοι δικαιούχοι προστασίας να απολαύουν κατάλληλων συνθηκών υποδοχής, με σεβασμό πρωτίστως της ανθρώπινης αξιοπρέπειας

Καλούμε τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την ελληνική κυβέρνηση να απόσχουν από ενέργειες που παραβιάζουν το διεθνές και ενωσιακό δίκαιο και να προχωρήσουν τάχιστα στην υλοποίηση των ανωτέρω μέτρων.

 

ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ (αλφαβητικά):

ΑΙΤΗΜΑ http://www.aitima.gr

ΑΡΣΙΣ - Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων http://arsis.gr

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων & Μεταναστών http://migrant.diktio.org

Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι https://greekhelsinki.wordpress.com

Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες http://www.gcr.gr

Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων http://www.refugees.gr

PRAKSIS http://www.praksis.gr

Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων http://www.tokeli.gr

---

[1](http://www.nato.int/cps/en/natohq/opinions_127972.htm?selectedLocale=en

[2]Οράτε και σχετική ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες και τους Εξόριστους, διαθέσιμο σε :http://ecre.org/component/content/article/70-weekly-bulletin-articles/1364-ecre-strongly-opposes-legitimising-push-backs-by-declaring-turkey-a-safe-third-country.html

[3] Report of the Special Rapporteur on the human rights of migrants, François Crépeau   Regional study: management of the external borders of the European Union and its impact on the human rights of migrants, 24-4-2013 : «[…] The European Union thus appears to be attempting to ensure that foreign nationals never in fact reach European Union territory, or, if they do so, are immediately returned. This is particularly troubling as it means that the responsibility for migration control is shifted to countries outside the European Union and that, consequently, the recourse of those migrants to human rights mechanisms within the European Union becomes legally restricted or practically impossible […]»

UNHCR : COUNTRY OPERATIONS PLAN, OVERVIEW, Country: Benelux, Planning Year 2006: «[…] A clear distinction has to be maintained between strengthening refugee protection outside the EU, which is a goal UNHCR shares, and externalizing the EU’s responsibilities, which we cannot support[…]» 

HUMANRIGHTSWATCH: Ανακόπτοντας την ροή: Καταχρήσεις εναντίον Μεταναστών, Αιτούντων Άσυλο και Προσφύγων, διαθέσιμο σε : https://www.hrw.org/report/2006/09/12/stemming-flow/abuses-against-migrants-asylum-seekers-and-refugees

[4]«[…] Η Ένωση αναπτύσσει κοινή πολιτική στους τομείς του ασύλου, της επικουρικής προστασίας και της προσωρινής προστασίας με στόχο να παρέχεται το κατάλληλο καθεστώς σε οποιοδήποτε υπήκοο τρίτης χώρας χρήζει διεθνούς προστασίας και να εξασφαλίζεται η τήρηση της αρχής της μη επαναπροώθησης. Η πολιτική αυτή πρέπει να συνάδει με τη Σύμβαση της Γενεύης της 28ης Ιουλίου 1951 και με το Πρωτόκολλο της 31ης Ιανουαρίου 1967 περί του καθεστώτος των προσφύγων, καθώς και με άλλες συναφείς συμβάσεις […]»

[5]Οράτε άρθρο 38 Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2013/32 σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας (αναδιατύπωση)

[6] Ομοίως ως ανωτέρω

[7]Άρθρο 35 της ίδιας ως άνω Οδηγίας

[8]Άρθρο 33 της ίδιας ως άνω Οδηγίας

[9]AIDA, Country Report-Turkey, σελ. 17 : «[…]Persons who fall within the refugee definition in Article of the 1951 Convention but come from a so-called ‘non-European country of origin’, are instead offered “conditional refugee” status under LFIP. The “conditional refugee” status is a Turkish legal concept introduced by the LFIP for the purpose of differentiating in treatment between 1951 Convention-type refugees originating from ‘non-European’ states and those originating from ‘European’ states. The Turkish legal status of “conditional refugee” under LFIP affords to beneficiaries a set of rights and entitlements lesser to that granted to “refugee” status holders. Most importantly, “conditional refugee” status holders are not offered the prospect of long-term legal integration in Turkey and excluded from “family unification” rights[…]». http://www.asylumineurope.org/reports/country/turkey

[10] AIDA Country Report, Turkey, σελ. 15, 16, 17, 84, 85 

Καιανακοίνωση European Council for Refugees and Exiles, «ECRE strongly opposes legitimizing push-backs by declaring Turkey a “safe third country”»

[11]AIDA Country Report, Turkey, σελ. 22, 23.

[12]ΑΙDA Country Report, Turkey, σελ. 16, 128, 134, 135

[13]Amnesty International, “Europe’s Gatekeeper: Unlawful Detention and Deportation of Refugees in Τurkey”, 16 December 2015, http://bit.ly/1NwzlRu; Amnesty International, ‘Fear and Fences: Europe’s Approach to Keeping Refugees at Bay”, 17 November 2015, http://bit.ly/1T45UKa; Amnesty International, “Struggling to Survive: Refugees from Syria in Turkey”, 20 November 2014 , http://bit.ly/1mgkl3n; Human Rights Watch, “Turkey: Syrians Pushed Back at the Border”, 23 November 2015, http://bit.ly/1MwO6Wo; Human Rights Watch, “Syria/Turkey: Landmines Kill Civilians Fleeing Kobani”, 2 December 2014, http://bit.ly/1LvKoIA; Human Rights Watch, “Turkey/Azerbaijan: Journalist Deported, Imprisoned”, 24 April 2014, http://bit.ly/1kgvjo9.

[14]AIDA, Country Report, Turkey, σελ. 120.

[15] Silvia Morgades (Λέκτορας Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο PompeuFabra, Ισπανία)

[16]GRITIM Σειρά Κειμένων Εργασίας, Νο 4, Άνοιξη 2010, Η Μετατόπιση της λειτουργίας του ασύλου στην Ευρωπαϊκή Ένωση https://www.upf.edu/gritim/_pdf/GRITIM_WP4_Spring10.pdf

 

[17]Βλ. και έκθεση HUMANRIGHTSWATCH: Ανακόπτοντας την ροή: Καταχρήσεις εναντίον Μεταναστών, Αιτούντων Άσυλο και Προσφύγων (2006https://www.hrw.org/report/2006/09/12/stemming-flow/abuses-against-migrants-asylum-seekers-and-refugees

 

[18]http://europa.eu/rapid/press-release_IP-15-6327_el.htm

[19]Οράτε και : «Η Υ.Α. ανησυχεί για την αύξηση των περιοριστικών μέτρων στην Ευρώπη», διαθέσιμο σεhttps://www.unhcr.gr/nea/artikel/873401e2da97f6edda7bab04712bae4c/i-ya-anisychei-gia-t.html

16/02/2016: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 16 Φεβρουαρίου 2016

Οι οργανώσεις που συμμετέχουμε στην δικτύωση συνεργασίας «Καμπάνια για την πρόσβαση στο Άσυλο» εκφράζουμε την αγωνία μας για τις δραματικές εξελίξεις που οδηγούν, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, στην εκθεμελίωση του νομικού κεκτημένου σε σχέση με την προστασία του πρόσφυγα και τον σεβασμό της ανθρώπινης αξίας.

Οι πολιτικές, που ετοιμάζεται να εφαρμόσει η Ελλάδα, σε πλήρη και ανεπιφύλακτη συμμόρφωση με τις ευρωπαϊκές επιταγές, ανατρέπουν τα μέχρι σήμερα δεδομένα για την προστασία των προσφύγων, όπως κατοχυρώνονται από το Διεθνές, Ευρωπαϊκό και Εθνικό Δίκαιο:

·           η σφράγιση των ελληνοτουρκικών συνόρων και η επαναπροώθηση των προσφύγων σημαίνουν τον πλήρη αποκλεισμό τους από κάθε νομικά κατοχυρωμένο δικαίωμα προστασίας,

·           η στρατιωτικοποίηση της διαχείρισης του προσφυγικού ζητήματος, με την εμπλοκή των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, ξυπνάει δυσάρεστες μνήμες του απώτερου παρελθόντος στοχοποιώντας και στιγματίζοντας τον δικαιούχο διεθνούς προστασίας σαν εν δυνάμει εχθρό,

·           η προοπτική της μετατόπισης των διαδικασιών εξέτασης αιτημάτων ασύλου και αναγνώρισης καθεστώτος σε τρίτες χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης (externalization) εναποθέτει τις τύχες των προσφύγων σε χώρες, που δεν προσφέρουν αποτελεσματική προστασία, χωρίς ωστόσο η μετατόπιση του «βάρους» να απαλλάσσει τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την τήρηση των υποχρεώσεών τους που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο καθώς και από το ίδιο το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης,

·           η πρόταση για αναγόρευση ως ασφαλούς χώρας της Τουρκίας, η οποία παραβιάζει μαζικά τα ανθρώπινα δικαιώματα, αποτελεί εμπαιγμό και διακωμώδηση του πλαισίου διεθνούς προστασίας των προσφύγων όπως το γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.

Οι οργανώσεις μας επισημαίνουν ότι οι νέες πολιτικές σηματοδοτούν την κατάρρευση του κράτους δικαίου και το τέλος του κοινοτικού κεκτημένου για το άσυλο (acquis communautaire) που κατοχυρώθηκε την επαύριο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τη Διεθνή Σύμβαση για το Καθεστώς των Προσφύγων, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, οδηγώντας σε νέες ανώφελες ανθρωποθυσίες στα σύνορα της Ευρώπης.

Οι οργανώσεις μας, πιστεύοντας ότι στις σημερινές κρίσιμες στιγμές, περισσότερο από άλλοτε, η προστασία του πρόσφυγα και η υπεράσπιση των αξίων μας είναι, παρ’ όλες τις δυσκολίες, όχι μόνο αναγκαία αλλά και δυνατή, καλούν σε συνέντευξη τύπου την Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2016 και ώρα 5 μμ στην αίθουσα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ (αλφαβητικά):

ΑΙΤΗΜΑ http://www.aitima.gr

ΑΡΣΙΣ - Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων http://arsis.gr

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων & Μεταναστών http://migrant.diktio.org

Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι https://greekhelsinki.wordpress.com

Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες http://www.gcr.gr

Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων http://www.refugees.gr

PRAKSIS http://www.praksis.gr

Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων http://www.tokeli.gr

16/02/2016: PRESS RELEASE – INVITATION TO PRESS CONFERENCE

PRESS RELEASE – INVITATION TO PRESS CONFERENCE

Athens, 16 February 2016

  
The organizations participating in the network group “Campaign for the Access to Asylum”, would like to express our deepest concern about the harrowing developments in the political and social context, which lead to the dismantling of the legal acquis concerning the refugee and human rights protection, both in Greece and Europe.

Greece is about to implement policies in full and termless compliance with the european imperatives, subverting the up to date existing protection of refugees, as guaranteed by the International, European and National Law:

By sealing of Greek-Turkish border, which results to the refoulement of the refugees, the latter get excluded from their legally established right of protection.

By authorizing the involvement of the NATO forces, the refugee issue is being militarized. This revives distressing memories of the past, by stigmatizing the beneficiary of international protection as a potential enemy.

•             The prospect of transferring the asylum applications examination and status recognition processes in third countries outside the European Union (externalization) leaves refugees exposed to countries’ legal orders that do not offer effective protection. However, the shifting of the "burden" does not absolve the EU Member States of their obligations under International and EU Law.

•             The suggestion for the designation of Turkey -which massively violates human rights- as a safe third country, constitutes a mockery and mimicry of the framework for international protection of refugees as we know it until today.

Our organizations point out that the new policies mark the collapse of the rule of law and the end of the asylum acquis communautaire, as endorsed in the aftermath of World War II by the International Convention on the Status of Refugees, the European Law and the case law of the European Court of Human Rights, leading to new unnecessary human sacrifices at the borders of Europe.

Our organizations, believing that in the current critical times, more than ever, the protection of refugees and the defense of our values is, despite all the difficulties, not only necessary but possible, call to a press conference on Tuesday, February 23, 2016 at 5 pm at the Athens Bar Association hall.

THE ORGANIZATIONS (in alphabetical order):

ΑΙΤΗΜΑ http://www.aitima.gr

ARSIS – Association for the Social Support of Youth http://arsis.gr

Network for the Social Support of Immigrants and Refugees http://migrant.diktio.org

Greek Helsinki Monitor https://greekhelsinki.wordpress.com

Greek Council for Refugees http://www.gcr.gr

Greek Forum of Refugees http://www.refugees.gr 

PRAKSIS http://www.praksis.gr

Initiative for the Detainees' Rights. http://www.tokeli.gr

30/11/2015: ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ: Όχι άλλες χαμένες ζωές στο Αιγαίο!

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

 

ΠΡΟΣ:                   ΤON ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΖΑΝ-ΚΛΩΝΤ ΓΙΟΥΝΚΕΡ & ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

Αθήνα, 30 Νοεμβρίου 2015

ΘΕΜΑ:                  Όχι άλλες χαμένες ζωές στο Αιγαίο!

Κύριε Πρόεδρε, Κύριε Πρωθυπουργέ,

Υπό το φως των τραγικών γεγονότων των τελευταίων ημερών και την απώλεια τόσων ανθρώπινων ζωών από τις τρομοκρατικές επιθέσεις, στο Αιγαίο εξακολουθεί να εκτυλίσσεται μία άλλη τραγωδία, καθώς εκατοντάδες άνθρωποι που χρήζουν προστασίας -μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά- χάνουν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να φθάσουν στην ελληνική-ευρωπαϊκή επικράτεια και να ζητήσουν προστασία.

Είναι αξιοσημείωτο μάλιστα ότι μεγάλος αριθμός προσφύγων που επιχειρούν να φθάσουν στο ευρωπαϊκό έδαφος έχουν εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής τους λόγω διώξεων από τις δυνάμεις που ανέλαβαν την ευθύνη για την επίθεση στο Παρίσι.

Δεδομένου ότι η ζωή αποτελεί το υπέρτατο ανθρώπινο δικαίωμα και η προστασία του δικαιώματος αυτού αποτελεί προτεραιότητα σε κάθε περίπτωση, απευθυνόμαστε σε εσάς προκειμένου να σας ζητήσουμε να λάβετε τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να τερματιστεί η απώλεια ζωών στο Αιγαίο.

Οι απώλειες αυτές θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί εάν ήσαν διαθέσιμοι ασφαλείς τρόποι πρόσβασης στην ελληνική-ευρωπαϊκή επικράτεια, όπως η ευρείας κλίμακας επανεγκατάσταση (resettlement) από τις τρίτες γειτονικές χώρες στις οποίες έχουν καταφύγει οι πρόσφυγες προς τις ευρωπαϊκές ή άλλες χώρες που έχουν τη δυνατότητα να τους υποδεχθούν, αλλά και η διάνοιξη ασφαλούς διόδου προσέγγισης της ελληνικής-ευρωπαϊκής επικράτειας από τα χερσαία σύνορα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρέχει πολύ περιορισμένες δυνατότητες ασφαλούς πρόσβασης στην Ευρώπη, όπως η απευθείας επανεγκατάσταση (resettlement) προσφύγων από τις τρίτες χώρες στις οποίες έχουν καταφύγει (π.χ. Ιορδανία, Λίβανο, Τουρκία) στις χώρες-μέλη της ΕΕ, παρότι αυτό θα διασφάλιζε την ασφαλή μετάβαση των προσφύγων στην Ευρώπη χωρίς καμία διακινδύνευση και χωρίς την ανάγκη να προσφύγουν στις υπηρεσίες διακινητών.

Παράλληλα ο φράχτης που έχει ανεγερθεί στα χερσαία ελληνοτουρκικά σύνορα εμποδίζει την πρόσβαση των δικαιούχων προστασίας στην ελληνική-ευρωπαϊκή επικράτεια και τους αναγκάζει να ακολουθήσουν την εξαιρετικά επικίνδυνη θαλάσσια οδό, κάτι που έχει προκαλέσει μεγάλο αριθμό θυμάτων. Και αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει υποχρέωση που απορρέει από το διεθνές, κοινοτικό και ελληνικό δίκαιο να διασφαλίζει την προστασία της ανθρώπινης ζωής και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Λαμβάνοντας υπ’όψιν ότι και η Επιτροπή Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ στις συστάσεις της προς την Ελλάδα τις οποίες εξέδωσε πριν από λίγες μέρες (http://tbinternet.ohchr.org/Treaties/CCPR/Shared%20Documents/GRC/CCPR_C_GRC_CO_2_22220_E.docx) μεταξύ άλλων αναφέρει ότι «το συμβαλλόμενο Κράτος (δηλαδή η Ελλάδα) ενθαρρύνεται να επιτρέπει -σε συνεννόηση με τους διεθνείς και περιφερειακούς εταίρους του και τους γείτονές του- στους μετανάστες που επιθυμούν να εισέλθουν στο έδαφός του, την πρόσβαση σε ασφαλή σημεία εισόδου, όπου θα μπορούν να αξιολογηθούν οι αιτήσεις τους για άσυλο».

 

Οι υπογράφουσες Οργανώσεις ζητάμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελληνική Κυβέρνηση:

• να αναπτυχθούν επαρκή και αποτελεσματικά προγράμματα επανεγκατάστασης (resettlement) των προσφύγων από τις τρίτες χώρες προς το έδαφος των κρατών - μελών
• να διευρυνθεί σημαντικά το πρόγραμμα μετεγκατάστασης (relocation) προσφύγων από την Ελλάδα προς άλλα κράτη – μέλη τόσο ως προς τον αριθμό των προσφύγων που μπορούν να μετεγκατασταθούν όσο και ως προς τις επιλέξιμες χώρες καταγωγής τους
• να παρασχεθεί η απαραίτητη τεχνική και οικονομική συνδρομή στην Ελλάδα
• να απομακρυνθεί ο φράκτης στα ελληνοτουρκικά σύνορα και σε κάθε περίπτωση να ληφθούν άμεσα τα μέτρα που απαιτούνται για την παροχή ασφαλούς διόδου των προσώπων που χρήζουν προστασίας στα χερσαία ελληνοτουρκικά σύνορα
• να ληφθεί μέριμνα ώστε οι εισερχόμενοι δικαιούχοι προστασίας να απολαύουν κατάλληλων συνθηκών υποδοχής, με σεβασμό πρωτίστως της ανθρώπινης αξιοπρέπειας

 

ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ (αλφαβητικά):

ΑΙΤΗΜΑ http://www.aitima.gr

ΑΡΣΙΣ - Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων http://arsis.gr

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων & Μεταναστών http://migrant.diktio.org

Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι https://greekhelsinki.wordpress.com

Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες http://www.gcr.gr

Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων http://www.refugees.gr

PRAKSIS http://www.praksis.gr

Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων http://www.tokeli.gr

30/11/2015: OPEN LETTER: No More Lives Lost in the Aegean Sea!

OPEN LETTER TO: THE PRESIDENT OF EU COMMISSION JEAN-CLAUDE JUNCKER

PRIME MINISTER OF GREECE ALEXIS TSIPRAS

Athens, 30 November 2015

No More Lives Lost in the Aegean Sea!

Dear President, Dear Prime Minister,

In the aftermath of the recent tragic developments and the loss of so many human lives due to the terrorist attacks, another tragedy is still unfolding in the Aegean Sea, as hundreds of people who are in need of international protection –amongst them many children –lose their lives in an effort to reach the Greek/EU territory and seek protection.

It is worth mentioning that a big number of refugees who try to reach the Greek/European territory have fled from their country because of persecution by the forces who have taken responsibility for the Paris attacks.

Given that the right to life is the ultimate human right and that the protection of this right should be a priority in all circumstances, we appeal to you in order to ask you to take all the necessary measures so that the loss of life in the Aegean Sea ends.

These fatalities could have been avoided if safe access of refugees to the Greek/EU territory was available, e.g. through large-scale resettlement from third neighbouring countries to European or other counties who can receive them as well as through the provision of a safe land route to reach the Greek/EU territory.

The EU is providing very limited opportunities for people to reach Europe safely, including through direct resettlement of refugees from third countries (such as Lebanon, Jordan and Turkey), despite the fact that this would ensure the safe transfer of refugees to Europe without any danger and without the need to resort to smugglers.

At the same time, the fence that was built at the Greek-Turkish border prevents people entitled to international protection from accessing EU territory by land and forces them to take the dangerous sea route, which has caused a considerable number of fatalities. This happens although Greece has an obligation deriving from international, EU and national law to ensure protection of human life and fulfillment of  fundamental rights.

The UN Committee of Human Rights, in its recommendations to Greece issued a few days ago states inter alia that: The State party is encouraged, in consultation with its international and regional partners and neighbours, allowing migrants wishing to enter its territory to have access to safe entry points, where their asylum claims can be evaluated, (http://tbinternet.ohchr.org/Treaties/CCPR/Shared%20Documents/GRC/CCPR_C_GRC_CO_2_22220_E.docx)

The undersigned organizations call on the EU and the Greek Government:

·         to develop sufficient and effective  resettlement programmes for refugees from third countries to the territory of European countries
·         to develop refugee relocation programmes from Greece to other EU countries under which there will be significant increase in both the number of  refugees relocated and the eligible countries of origin
·         to offer to Greece the financial and technical support needed
·         to remove the fence from the Greek-Turkish border and in any case to take all the necessary steps to ensure safe access to the land Greek-Turkey border for people entitled to international protection
·         to take all the necessary steps so that the people entitled to international protection entering Greek territory are enjoying appropriate reception conditions that respect foremost human dignity.

 THE ORGANIZATIONS (in alphabetical order):
 

ΑΙΤΗΜΑ http://www.aitima.gr

ARSIS – Association for the Social Support of Youth http://arsis.gr

Network for the Social Support of Immigrants and Refugees http://migrant.diktio.org

Greek Helsinki Monitor https://greekhelsinki.wordpress.com

Greek Council for Refugees http://www.gcr.gr

Greek Forum of Refugees http://www.refugees.gr  

PRAKSIS http://www.praksis.gr

Initiative for the Detainees' Rights. http://www.tokeli.gr